Een terugblik op een bijzondere periode

Het is vakantie. Ik zit in mijn bootje, kijk uit over het water en geniet van het warme weer.

En juist op zo'n moment dwalen mijn gedachten af naar de afgelopen weken, of eigenlijk naar de afgelopen maanden.

Wat is er in korte tijd veel gebeurd.

Er is geformeerd, ja !  Het formatieproces is inmiddels afgerond en als ik daarop terugkijk, voelt het als een samenloop van omstandigheden. Een sprong in het diepe. Een periode waarin alles snel ging en waarin ik, onverwacht, een rol heb gekregen die ik vooraf niet had voorzien.

Na de verkiezingen waren we natuurlijk blij met de uitslag. Van de 21 zetels in de gemeenteraad behaalden wij er vijf en werden de grootste partij. Dat is geen meerderheid, maar het brengt wel verantwoordelijkheid met zich mee. Al snel kregen we meerdere keren te horen: "Jullie zijn aan zet."

Hoe gaat zoiets eigenlijk in zijn werk, formeren?

Dat is lastig uit te leggen, omdat er geen vast draaiboek bestaat. Iedere formateur werkt op zijn of haar eigen manier. Ook het informatieproces kan telkens ander verlopen. Veel hang af van de personen aan tafel, de politieke verhoudingen en de vraag hoeveel partijen nodig zijn om een meerderheid te vormen. Als één partij al elf van de eenentwintig zetels heeft is het allemaal een stuk eenvoudiger. Maar zo lag het in onze gemeente niet. 

De eerste verkennende gesprekken met de formateur heb ik zelf niet bijgewoond. Vanuit onze fractie werd dat in eerste instantie opgepakt door de fractievoorzitter. Al snel bleek echter dat één vertegenwoordiger onvoldoende was om de fractie goed mee te nemen in alles wat er speelde en om alle ontwikkelingen terug te koppelen.

Op dat moment ben ik naar voren gestapt. Ik had de tijd en gaf aan dat ik graag wilde meedoen aan het formatieproces. Zo gezegd, zo gedaan.

Vanaf dat moment ben ik bij vrijwel alle gesprekken aanwezig geweest. Eerst bij de gesprekken met mogelijke coalitiepartners, later ook bij de gesprekken en sollicitaties van wethouders kandidaten.

Het was een intensieve periode.

Vooral in het begin merkte je dat partijen elkaar aan het aftasten waren. Hoe stabiel is de ander? Kun je op elkaar vertrouwen? Waar staan de verschillende partijen werkelijk? Dat zijn vragen die voortdurend op tafel liggen, ook al worden ze lang niet altijd hardop uitgesproken.

Soms voelde het alsof je in een trein zat die eenmaal vertrokken niet meer stopte. Je bent onderdeel van het proces, je denkt mee en maakt keuzes, maar tegelijkertijd wordt de uiteindelijke richting ook bepaald door omstandigheden, onderhandelingen en ontwikkelingen die zich onderweg voordoen.

En zo ging het door. Gesprek na gesprek. Overleggen, afstemmen, terugkoppelen, opnieuw nadenken en weer verder.

Doorgaan, doorgaan, doorgaan.

Als ik er nu op terugkijk, begrijp ik beter waarom formeren vaak wordt omschreven als een proces van compromissen, vertrouwen opbouwen en verantwoordelijkheid nemen. Het is niet altijd eenvoudig. Iedereen aan tafel heeft zijn eigen belangen, zijn eigen achterban en zijn eigen overtuigingen. Juist daardoor wordt het je niet makkelijk gemaakt.

Maar het heeft mij ook laten zien hoeveel inzet mensen tonen om uiteindelijk tot een bestuur te komen dat verantwoordelijkheid wil nemen voor de gemeente. En dus voor alle inwoners. 

Dit is mijn persoonlijke terugblik op die periode. Geen complete beschrijving van alles wat er is gebeurd, maar wel mijn ervaring van een proces dat mij de afgelopen maanden volledig heeft meegenomen.

Wordt vervolgd. 

Fanny van der Meer